Aktualności

16 października A.D. 2016 - kościół św. Jana Pawła II został uroczyście konsekrowany

W dniu dzisiejszym, w 38. rocznicę wyboru kard. Karoly Wojtyły na Stolicę św. Piotra, a także w dniu, w którym w Polsce obchodzi się święto państwowe ustanowione przez Sejm RP i dedykowane świętemu papieżowi, kościół św. Jana Pawła II został uroczyście poświęcony i oddany w opiekę wszechmogącemu Bogu. 

Uroczystości przewodniczył Metropolita Krakowski kard. Stanisław Dziwisz przy współkoncelebrze wielu biskupów i kapłanów z Polski i zagranicy. We Mszy św. wzięła udział Prezes Rady Ministrów - Pani Premier Beata Szydło, Minister w Kancelarii Premiera - Beata Kempa, Minister infrastruktury i budownictwa Andrzej Adamczyk, Prezdyent Miasta Krakowa, Wojewoda małopolski i wielu parlamentarzystów, przestawicieli magistratu i województwa.

W procesji wejścia zostały wniesione relikwie św. Jana Pawła II – patrona świątyni. Następnie kustosz sanktuarium ks. Jan Kabziński przekazał ukończoną budowlę Metropolicie Krakowskiemu. „Sanktuarium Świętego Jana Pawła II to pierwsza w Krakowie świątynia poświęcona papieżowi Polakowi, zbudowana dla uczczenia Jego osoby i pontyfikatu. Sanktuarium jest częścią wciąż powstającego Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!”, które jest największym i najważniejszym ośrodkiem kultu Świętego w Polsce. Głównym inicjatorem i pomysłodawcą jest Metropolita Krakowski kard. Stanisław Dziwisz” – mówił Kustosz Sanktuarium, po czym przedstawił historię budowy papieskiego sanktuarium. 

Następnie na znak nowego życia otrzymanego w chrzcie św. wierni zostali pokropieni wodą. W tym momencie poświęcono także organy piszczałkowe.

Kard. Dziwisz w czasie homilii przypomniał, że już tysiąc trzysta szkół w Polsce, od przedszkoli po uniwersytety, nosi imię Jana Pawła II. „W ten fenomen w sposób szczególny wpisuje się Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!”, którego sercem jest konsekrowane dziś Sanktuarium” – zaznaczył kard. Dziwisz i przypomniał, że w tym roku odwiedzili je uczestnicy Światowych Dni Młodzieży i papież Franciszek. 

„Oddajemy dziś tę świątynię Bogu, ale pragniemy, aby jako sanktuarium stała się ona miejscem szczególnej pamięci o Janie Pawle II” – powiedział były papieski sekretarz zaznaczając, że „Białe Morza” są związane z ważnym etapem życia Karola Wojtyły jego pracy w zakładach Solvay w czasie wojny. 

„Chcemy utrwalać pamięć o jego wyjątkowej osobie, która nadal przemawia, inspiruje, stanowi punkt odniesienia dla wielu ludzi na całym świecie. W tym Sanktuarium i w Centrum pragniemy zapisać i utrwalić dziedzictwo ducha, które nam zostawił, aby służyło następnym pokoleniom” – podkreślił kard. Dziwisz. 

W czasie procesji z darami do ołtarza przyniesiono chleb i wino. Ministrowie z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ofiarowali dla sanktuarium kielich mszalny – dar od Rządu RP. Siostry sercanki przyniosły do ołtarza trzy ornaty dla budujących się na Ukrainie kościołów – jest to dawny zwyczaj dzielenia się przez świątynie już wybudowane z tymi, które jeszcze powstają. 

Na zakończenie Metropolita Krakowski, wszyscy biskupi, a także Prezes Rady Ministrów, ministrowie, Prezydent Krakowa, Wojewoda Małopolski, architekt podpisali akt konsekracji kościoła. 

 

zdjęcia: ks. Paweł Kummer

 

Homilia kard. Stanisława Dziwisza

 


Czcigodni Księża Biskupi
Bracia Kapłani
Szanowna Pani Premier
Dostojni Goście     
Bracia i Siostry!

1. W ostatnich jedenastu latach, podczas posługi biskupiej w Archidiecezji Krakowskiej, konsekrowałem wiele świątyń. Dzisiaj jednak z wielkim wzruszeniem myślę o konsekracji Sanktuarium świętego Jana Pawła II, a więc człowieka, u boku którego służyłem przez kilkadziesiąt lat, w Krakowie i Watykanie. Przez całe te lata widziałem, jak się modlił i pracował, jak się spalał w służbie Bogu i ludziom. Widziałem, jak cierpiał i umierał. 

Jan Paweł II jest świętym, który na oczach naszego pokolenia dorastał do świętości jako duchowy przywódca milionów chrześcijan, jako nauczyciel wiary, jako wiarygodny świadek Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelii. Wielu z nas spotykało go osobiście, słuchało jego słów, ściskało jego ojcowską dłoń, patrzyło w jego przyjazne oczy. Śledziliśmy uważnie jego niezmordowaną działalność apostolską, przeżywaliśmy kolejne podróże papieskie do ojczystego kraju i byliśmy zdumieni, gdy ćwierć wieku temu Bóg wysłuchał jego przejmującego wołania, by Duch Święty odnowił oblicze naszej ziemi. 

2. Kościół odpowiedział na prośby ludu Bożego, przekonanego o świętości Papieża. W niezwykle krótkim czasie został ogłoszony błogosławionym przez swojego bezpośredniego następcę, a Papież Franciszek ogłosił go świętym, stawiając tym samym ostateczną pieczęć autentyczności na jego świętości. Dziś modlimy się do świętego Jana Pawła II, powierzając jego orędownictwu nasze troski i nadzieje. 
Podziw i wdzięczność za dar świętego Papieża przybiera różne formy. Dokumentujemy jego nauczanie, kształtujące świadomość współczesnego Kościoła. Z refleksji nad tym nauczaniem powstają całe biblioteki. Postawiono mu wiele pomników. Jego imieniem nazwano nie tylko wiele ulic i placów, ale także liczne ośrodki charytatywne, kulturalne i edukacyjne, inspirujące się myślą oraz stylem życia i służby swego Patrona.  Już tysiąc trzysta szkół w Polsce, od przedszkoli po uniwersytety, nosi imię Jana Pawła II. W ten fenomen w sposób szczególny wpisuje się Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!”, którego sercem jest konsekrowane dziś Sanktuarium. 

Centrum i Sanktuarium patrzy na Kraków, a Kraków i Polska patrzą na Sanktuarium, nawiedzane przez wzrastająca liczbę pielgrzymów z całego świata, wśród których w tym roku byli uczestnicy Światowego Dnia Młodzieży na czele z Ojcem Świętym Franciszkiem. Następca św. Piotra odprawił tu również Eucharystię i modlił się, patrząc na piękne mozaiki ozdabiające świątynię i opowiadające na swój sposób Ewangelię. 

3. Dzisiejsza konsekracja wpisuje się w ważne wydarzenia obecnego roku 2016. Wspominamy w nim dar chrztu, jaki Polska otrzymała ponad dziesięć wieków temu, a wydarzenie to stało się fundamentem kształtowania się naszej polskiej państwowości i tożsamości. Jak słusznie podkreślił Jan Paweł II już podczas pierwszej podróży apostolskiej do Ojczyny, podważając tym samym obowiązującą wówczas wykładnię naszych dziejów, „Kościół przyniósł Polsce Chrystusa – to znaczy klucz do zrozumienia tej wielkiej i podstawowej rzeczywistości, jaką jest człowiek. […] Nie można bez Chrystusa zrozumieć dziejów Polski”. A także „tego, co Naród polski wniósł w rozwój człowieka i człowieczeństwa, co w ten rozwój również dzisiaj wnosi, nie sposób zrozumieć i ocenić bez Chrystusa” (homilia, 2 VI 1979, n. 3). 
Wsłuchując się po latach w te słowa Papieża, a jednocześnie myśląc o naszych polskich sprawach, o toczących się debatach i sporach, dotykających problemu życia i godności człowieka, zwłaszcza bezbronnego człowieka, warto postawić pytanie: kim jest dzisiaj Chrystus dla synów i córek naszej ziemi? Jedno jest pewne: ewangelizacja, podjęta na naszej ziemi przed wiekami, musi być podejmowana na nowo, aby kształtowała umysły, serca i sumienia dzisiejszego pokolenia Polek i Polaków.

4. Rok 2016 to również Rok Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia w całym Kościele. W tej opatrznościowej inicjatywie duszpasterskiej Papieża Franciszka ma swój udział święta Siostra Faustyna, a także św. Jan Paweł II, który od pierwszych lat pontyfikatu uwrażliwiał cały Kościół na sprawę Bożego Miłosierdzia. Nie mogło być inaczej w wypadku Papieża pochodzącego z Krakowa, z miasta, z którego rozległo się wołanie o miłosierdzie i z którego iskra miłosierdzia miała zapalić płomienie miłosierdzia na całym świecie. Nie mogło być inaczej w wypadku Papieża, na ojczystej ziemi którego obłąkana ideologia nazistowska zbudowała Auschwitz – pomnik nienawiści do człowieka, a więc i do Boga, stanowiący radykalne zaprzeczenie miłosierdzia, miłosiernej miłości, bez której świat idzie na zatracenie. Nie mogło być inaczej w wypadku Papieża, który doświadczył, czym jest komunistyczna, oszukańcza ideologia, która obiecywała raj na ziemi, a postawiła za sobą ruiny duchowe i materialne w wielu krajach, a także morze cierpienia i śmierci ludzi skazanych do życia na nieludzkiej ziemi.

5. Rok 2016 to rok Światowego Dnia Młodzieży w Polsce i Krakowie. To również dar św. Jana Pawła II, bo nie ulega najmniejszej wątpliwości, że Ojciec Święty Franciszek dokonał wyboru w odpowiedzi na pragnienie młodych, którzy chcieli świętować swoją wiarę w ojczyźnie Papieża młodych, inicjatora Światowych Dni Młodzieży.

Wydarzenie Światowego Dnia Młodzieży było zbyt wielkie, by można je było zapisać tylko na kartach historii. Ono poruszyło serca milionów ludzi, zarówno młodych, bezpośrednich uczestników święta wiary, jak i znacznie większej rzeszy ludzi w Polsce i na świecie, którzy również uczestniczyli z bliska w tym wydarzeniu dzięki środkom przekazu. W tych lipcowych dniach mogliśmy wszyscy doświadczyć, jak fascynująca jest Ewangelia, przekraczająca bariery postawione przez ludzi, jednocząca ludzi różnych ras, kultur i języków, sprawiająca, że uczniowie Jezusa stanowią jedną braterską i solidarną rodzinę. Trzeba nam stale powracać do tego doświadczenia, by kształtowało ono naszą codzienność, ożywiało nasze rodziny i wspólnoty, nasze życie osobiste i społeczne. Będzie to najpiękniejszy i trwały owoc Światowego Dnia Młodzieży i zasiewu wiary, jakim był pontyfikat Jana Pawła II.

6. Słowo Boże, towarzyszące nam podczas dzisiejszej liturgii i konsekracji świątyni, przypomina o fundamentach Kościoła, zbudowanego na wierze apostołów. Wiarę w Jezusa, w Jego Boże synostwo i mesjańskie posłannictwo wyznał Szymon, dlatego stał się opoką, na której Chrystus zbudował wspólnotę swoich uczniów, by przejęła Jego Ewangelię i głosiła ją w najdalszych zakątkach świata. Historia Kościoła trwa już dwa tysiące lat i pomimo, że składa się on z grzesznych ludzi, umacnia go świętość jego Głowy, czyli Jezusa Chrystusa, oraz moc Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który zstąpił na Apostołów i nie przestaje odnawiać oblicza ziemi i uświęcać ludzkie serca. 
Dlatego św. Paweł słusznie mówi nam i przypomina, że stanowimy żywy Kościół i świątynię Ducha Świętego: „Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?” Jednocześnie Apostoł dodaje słowa wzywające nas do odpowiedzialności za tę wyjątkową świątynię, czyli za to, kim jesteśmy, jak postępujemy, jakie dajemy  świadectwo: „Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście” (por. 1 Kor 3, 9. 16-17).

    Konsekracja kościoła to szczególny akt, wieńczący lata planowania, budowy, wyposażania i upiększania świątyni. Staje się ona domem Bożym, przestrzenią oddaną Bogu na własność, ale także przestrzenią dla wspólnoty uczniów Jezusa, która tutaj gromadzi się na modlitwę i sprawowanie Eucharystii. Tutaj ziemia spotyka się z niebem. Tutaj doczesność spotyka się z wiecznością. Tutaj człowiek spotyka się ze swoim Stwórcą i Zbawicielem. 

    7. Oddajemy tę świątynię Bogu, ale pragniemy, aby jako Sanktuarium stała się ona miejscem szczególnej pamięci o Janie Pawle II. To miejsce jest związane z ważnym etapem życia Karola Wojtyły, jego ciężkiej pracy w zakładach Solvaya w czasie wojny. Chcemy utrwalać pamięć o jego wyjątkowej osobie, która nadal przemawia, inspiruje, stanowi punkt odniesienia dla wielu ludzi na całym świecie. W tym Sanktuarium i w Centrum pragniemy zapisać i utrwalić dziedzictwo ducha, które nam zostawił, aby służyło następnym pokoleniom. Jest to nasz przywilej, ale również obowiązek i wyraz wdzięczności za pontyfikat świętego Papieża przełomu drugiego i trzeciego tysiąclecia wiary chrześcijańskiej. 

Jan Paweł II służył całemu Kościołowi, miał serce dla wszystkich, ale nigdy nie zapomniał, z jakiego narodu się wywodził. Swoją postawą uczył nas prawdziwego patriotyzmu, a zarazem szerokiego spojrzenia na inne narody i kultury. Dziś jako Święty – a więc jako przyjaciel Boga, oręduje za nami wszystkimi i towarzyszy współczesnemu Kościołowi w pielgrzymowaniu do wieczności.  

8. Podczas każdej Eucharystii dziękujemy Bogu za Jego miłosierdzie, za wielkie dzieła, jakich dokonał dla naszego zbawienia. Podczas dzisiejszej Mszy świętej, przystępując do konsekracji świątyni, dziękujemy przede wszystkim Bogu za to dzieło. Dziękujemy również ludziom, którzy przyczynili się do wzniesienia i wyposażenia tej świątyni. Bardzo wiele osób, wspólnot i instytucji, zarówno z Polski, jak i z wielu krajów świata, zrozumiało wyjątkową wzniosłość tego dzieła, które dziś konsekrujemy na chwałę Bożą i ku pożytkowi ludzi. Świątynia i Centrum stanowi zapis hojności ich serc, za którą będziemy tu spłacać modlitwą. 

Dziś poświęcimy nowe organy. Swym pięknym głosem wspierać będą one modlitwę i śpiew wielbiących tu Boga wiernych. 
Wyrażamy wdzięczność architektom, budowniczym, bardzo wielu hojnym ofiarodawcom z Polski i zagranicy. Dziękuję za każdy grosz ofiarowany na budowę Sanktuarium i Centrum Jana Pawła II „Nie lękajcie się!”. Dziękuję parafiom, wspólnotom zakonnym, instytucjom i firmom. W sposób szczególny dziękuję Władzom Miasta Krakowa, Władzom Województwa  Małopolskiego oraz Władzom samorządowym. Wniosły one wszystkie poważny wkład w zbudowanie dróg i urządzenie terenu wokół Sanktuarium. 

Na końcu nie mogę nie wymienić po imieniu ks. prałata i kustosza Jana Kabzińskiego, który od początku czuwał nad wzniesieniem tego dzieła. Księże Janie – Bóg zapłać! Dziękuję również księżom – twoim najbliższym współpracownikom, prowadzącym już od kilku lat i stale rozwijające się duszpasterstwo. Dzięki temu Sanktuarium jest żywym pomnikiem naszej wdzięczności wobec św. Jana Pawła II, który – jestem przekonany – cieszy się z tego daru naszych serc i wszystkim modlącym się w tej świątyni z wysoka błogosławi. 

Dziękujemy Ci, Boże, za dzisiejszy dzień. Dziękujemy za to ukończone dzieło. Niech z tej świątyni i z głębi naszych serc wznosi się do Ciebie nieustanny hymn uwielbienia Twego Boskiego Majestatu.
Amen!